دیالوگ در سینما

دیالوگ در سینماسینما به‌عنوان هنری ترکیبی، از عناصر بیانی مختلفی بهره می‌گیرد و از حیث فرم و محتوا به اشکال مختلفی وامدار ادبیات و هنرهای بصری است. هر فیلم اصولاً ترکیبی از تصویر و کلام است و همین نکته به سینما امکان می‌دهد که نه‌تنها حوادث بیرونی و عینی را نشان دهد بلکه به درون ذهن شخصیت‌ها نیز نفوذ کرده و آنها را کندوکاو کند. بر اساس غلبه‌ی هرکدام از این دو عنصر یا شیوه‌های بیانی، فیلم‌ها را می‌توان در یک تقسیم‌بندی کلی به دو دسته تقسیم کرد: فیلم‌های بیشتر مبتنی بر تصویر و زیبایی‌شناسی و منطق بصری، در مقابل فیلم‌هایی که در آنها داستان و شخصیت‌پردازی و دیالوگ غلبه دارد. در نوع اول، یعنی سینمای مبتنی بر فرم و زیبایی‌شناسی بصری، که برخی از بهترین نمونه‌های آن را در آثار آندری تارکوفسکی، ترنس مالیک، کیم کی دوک، عباس کیارستمی و … می‌توان دید، تصاویر و نور و رنگ، به میزان زیادی جایگزین گفتار می‌شوند و مجموعه‌ای از اندیشه‌ها و عواطف و هیجانات را ارائه می‌دهند. این نوع از سینما بیش از هر چیز وامدار هنرهای تجسمی به ویژه نقاشی و عکاسی است.

در مقابل، در دسته‌ی دیگری از فیلم‌ها و نوع دیگری از سینما، غلبه با فیلمنامه و درام و داستان‌گویی، و به‌طور‌کلی ادبیات است. در حقیقت می‌توان اذعان کرد، ادبیات با تمام اجزاء و عناصر و شاخه‌هایش، و بیش از همه در دو قالب رمان و نمایشنامه، نقشی بسیار بنیادی در بخش اعظم سینما، به‌ویژه سینمای بدنه و داستان‌گو دارد، و روایت و شخصیت‌پردازی و دیالوگ‌نویسی مهمترین عناصر ادبیِ سینما هستند. در ادامه و برای پرداختن به بحث ارتباط دیالوگ با سینما، می‌خواهیم مشخصاً به دسته‌ای از فیلم‌ها اشاره کنیم که به‌عنوان زیرشاخه‌ای از سینمای مبتنی بر ادبیات، بار اصلیِ پیشبردِ داستان و نیز شخصیت‌پردازی‌شان بر عهده‌ی دیالوگ‌هاست و تمام اطلاعات لازم از طریق گفت‌وگوی میان شخصیت‌ها و یا گفت‌وگوهای درونی کسب می‌شود و مخاطب هوشمند از لابه‌لای گفت‌وگوی کاراکترها، در‌عین‌حال که به خصوصیات شخصیتی، اخلاقی و دلمشغولی‌های آنها دست می‌یابد، از شرایط حاکم بر فرهنگ و جامعه‌شان نیز درک و دریافتی حاصل می‌کند.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *