دیالوگ در عکاسی مستند و خبری

دیالوگ در عکاسی خبری و مستندگفت‌وگو لازمه‌ی هر نوع عكاسی از مردم است و در بسیاری موارد لازم است عکاس با توضیح‌دادن و قانع‌کردن افراد اجازه‌ی عکاسی پیدا کند. با این حال، گفت‌وگوی بین عکاس و سوژه‌اش همیشه به کلام محدود نمی‌شود و شاید در مواردی عکاس بتواند به‌شکلی حتی بهتر و بدون هیچ حرفی با سوژه‌اش وارد گفت‌وگو شود. در بسیاری موارد همان دیدن دوربین در دست عکاس و حضور آرام و نامحسوس او کافی است تا توجیه و مجوز کاری باشد که انجام می‌دهد، مانند عکاسی از مناسبت‌های عمومی و در فضاهای عمومی از قبیل راهپیمایی‌ها و مراسم مذهبی و جشن‌های ملی. به‌خاطر همین پیچیدگی و ظرافت‌های کاری است که عكاسی مستند و خبری از مردم و در فضاهای كاملاً مختلف، به تجربه و شناخت كافی نسبت به چگونگی ارتباط برقراركردن نیاز دارد.

اگر به فضای شخصی مردم احترام نگذاريم با مخالفت آنها مواجه خواهیم شد. وقتی افراد در فضاهای احساسی آکنده از خشم و غم و… قرار دارند، از حضور عکاس آزرده می‌شوند و این عکاس است که باید با رفتارش به آنها اطمینان دهد که نه‌تنها باعث گرفتاری و دردسرشان نمی‌شود و فضای شخصی‌شان را به‌هم نمی‌ریزد، بلکه با خبررسانی، یعنی با ثبت و انتقال حال و روز آنها، می‌تواند کمک‌حال و همدردشان باشد. به‌عنوان نمونه در عکاسی از معتادان و زندانیان که قاعدتاً نمی‌خواهند چهره‌شان دیده شود، اگر از زاویه‌ای عکس بگیریم که آنها احساس امنیت کنند، در برقراری ارتباط و گفت‌وگو با سوژه‌ی خود موفق‌تر خواهیم بود. همچنین شناخت محيط و آدم‌های مقابل دوربين، عامل مهم دیگری در برقراری گفت‌وگویی نتیجه‌بخش است. عكاسی از اتفاقات مختلف هميشه با يك رفتار امكان‌پذير نيست؛ عكاسی از يك عروسی سنتی با عکاسی از يك فضای ملتهب مانند جنگ یا بلایای طبیعی برخوردهای متفاوتی از سوی عکاس می‌طلبد. و سرانجام، گاهی اوقات بايد از عكاسی گذشت، اگر كه شرايط گفت‌وگو مهيا نشده باشد.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *