آیا روان درمانی را می توان بر عهده غیر پزشکان گذارد؟

فرویدنه روانکاوی شامل پزشکی می ‌شود و نه پزشکی شامل روانکاوی (زیگموند فروید).

کتاب «روانکاوی به دست غير پزشکان» منتشر شده به سال ۱۹۲۶ در بردارنده نظر فرويد در باب موضوع بحث انگيزی است که هنوز پس از حدود يک قرن از طرح آن هم چنان در برخی محافل و جوامع طرف توجه و موضوع مناقشه است: آيا غير پزشکان قادراند به روان کاوری يا به معنايی وسيع‌ تر، به روان درمانی – بپردازند، يا اين حرفه و فن از زير مجموعه‌های پزشکی است و تنها در انحصار دانش آموختگان اين حوزه؟

فرويد اين اثر مختصر را در ۱۹۲۶ و در دفاع از شاگرد خود تئودور رايک (۱۹۶۹-۱۸۸۸) به رشته تحرير درآورد. رايک دانش آموخته حقوق بود و پس از آشنايی با فرويد به تحصيل روانکاوری نزد وی پرداخت. در اتريش آن دوران درمان اختلالات عصبی و روانی در حیطه پزشکی قرار داشت و پرداختن به آن از سوی غير پزشکان غير قانونی و لاجرم جرم به حساب می‌آمد. از اين رو “رايک” نيز تحت تعقيب قانونی قرار گرفت. فرويد از همان آغاز شکل‌گيری جنبش روانکاوی به روان کاو شدن افراد غيرپزشک (در آلمانی Laienanalyse) نگرشی مثبت و مساعد داشت. رايک از آن محاکمه تبرئه شد اما فرويد، به انتشار آراء خود پرداخت، آن هم در قالب گفت‌و‌گويی با شخصی بی‌طرف که از قضا عنوان فرعی کتاب هم هست. فرويد در اين کتاب بر اين باور است که آدمی برای روانکاو شدن بايد تحت روان کاوی و آموزش لازم و کافی قرار گيرد. او موضوع صلاحيت پرداختن به روان کاوی را بحثی علمی نمی‌داند و آن را نوعی مجادله صنفی به شمار می‌آورد.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *