منِ دیالوژیک

چون نیک بنگری جهانی درون توستنظریه‌ی «منِ دیالوژیک» پیشرفت جدیدی است در علوم اجتماعی که «ذهن را به مثابه جامعه‌ای کوچک» در نظر می‌گیرد. این نظریه با الهام از سنت‌های «پراگماتیسم آمریکایی» و «دیالوژیک روسی» مدل جدیدی برای مطالعة شخصیت به‌دست می‌دهد. در این انگاره، «خود[۱]» کیفیتی است دیالوژیک که در فضا-زمان امتداد می‌یابد. هرمن امتداد[۲] دیالوژیک خود در فضا را در قالب فرایندهای «جهانی‌شدن و محلی‌شدن[۳]» به بحث می‌گذارد و واکنش‌های «خود» به «عدم قطعیت[۴]» ناشی از «جهانی‌شدن» را برمی‌شمارد. وی سپس امتداد «خود» در بُعد زمان را در قالب «هم‌زمانی مدل‌های سنتی، مدرن و پست‌مدرن» مورد توجه قرار می‌دهد. ازاین‌رو «من» در این نظریه کیفیتی است که به‌صورت گفت‌و‌گویی(دیالوژیک) در جهات بی‌شماری امتداد می‌یابد و در حین امتداد یافتن بنا می‌شود. ویژگیِ دیالوژیک این امتداد‌یافتن‌ها، به ورود هرمن به بحث «مواضع» (positions) می‌انجامد. در نهایت، ضمن معرفی‌کردن مفاهیم مختلف مرتبط با «موضع[۵]» نشان می‌دهد که شخصیت انسان در جهان پیچیدة امروز «در عین وحدت دارای کثرت است». مقالة حاضر در انتها به پیشرفت‌ها و کاربردهای نظریه «منِ دیالوژیک» طی دو دهة گذشته اشارات کوتاهی می‌کند.

متن کامل این مقاله را با عنوان « چون نیک بنگری جهانی درون توست! » در شماره ۵ و ۶ جان و تن بخوانید.

 


[۱]– Self

[۲]– Extention

[۳]– Globalization and Localization

[۴]– Uncertainity

[۵]position

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *