این ابتدای ویرانی است

این ابتدای ویرانی استدرآمد: دیوید کراننبرگ، کارگردان مشهور کانادایی متولد ۱۹۴۳، از جمله کارگردانان صاحب سبکی است که در فیلم‌هایش بیش از هر چیز به مضامین پزشکی-روانشناختی می‌پردازد. هراس از دگردیسی‌ها و از ریخت‌افتادگی‌های بدنی در برجسته‌ترین فیلم‌های او ابعادی روانشناختی و فلسفی می‌یابد. این مسخ و قلب ماهیت کاراکترهای فیلم‌های او گاه به پزشکی و بیماری مربوط می‌شود مانند آنچه در فیلم‌هایrabid (1977) و  dead ringers (1988) می‌بینیم و گاه ناشی از تصادف و ماشین و تکنولوژی است مانند فیلم‌هایvidoedrome (1983)و crash (1996), eXistenZ (1999)، و در دو مورد از شاخص‌ترین فیلم‌های این کارگردان یعنی the fly (1986)  و Naked Lunch (1991) این مسخ انسانی، وجهی کاملاً کافکایی می‌یابد. مورد اخیر یعنی فیلم naked lunch همچنین از این حیث حائز اهمیت است که نمونه‌ای است درخشان از اقتباسی سینمایی از رمان مشهوری به همین نام نوشته‌ی ویلیام باروز؛ رمانی که به اعتقاد بسیاری به دلیل ذهنی بودن شدید فضای داستان، غیرقابل فیلم‌شدن می‌نمود و دیوید گراننبرگ با ساختن فیلمی بر اساس آن امر محالی را به بهترین شکل محقق ساخت. در نوشته‌ی زیر به نقد و بررسی آخرین فیلمی می‌پردازیم که از دیوید کراننبرگ اکران عمومی شده است؛ فیلمی با نام «Cosmopolis». او در این فیلم نیز به دگرگونی انسان امروز و مسخ روابط و احساسات و حتی جسم‌اش، این بار تحت تأثیر جریان بازار و سرمایه، می‌پردازد و فیلمنامه‌ی آن هم اقتباسی است درخشان از رمانی جدید و موفق به همین نام نوشته‌ی دان دلیلو. (آخرین فیلم دیوید کراننبرگ با‌عنوان a map to the stars در جشنواره‌ی کن ۲۰۱۴ اکران شده است.)

 

نقد این فیلم را در شماره ۵ و ۶ جان و تن با عنوان « این ابتدای ویرانی است » بخوانید.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *